Μια μέλισσα πέταξε από ένα λουλούδι και έχωσε το κεντρί της στο απαλό μπράτσο ενός πιτσιρικά που επέμενε να παίζει γύρω από την ανθισμένη γλάσρτα. Παιδικό βίωμα. Το παιδί από τότε φοβάται τις μέλισσες και λέει πως ο σκοπός της μέλισσας είναι να κεντρίζει τα παιδιά.
Ο ρομαντικός ποιητής στη βεράντα με τη rob de chambre και το φουλάρι θαυμάζει τη μέλισσα που απομυζά την καρδιά του λουλουδιού του και λέει πως σκοπός της μέλισσας είναι να ρουφάει το άρωμα των ανθέων.
Ο μελισσοκόμος βλέποντας τη μέλισσα να μεταφέρει στην κυψέλη τη γύρη και τον χυμό των λουλουδιών, σκέφτεται επιχειρηματικά πως ο σκοπός της είναι να συγκεντρώνει μέλι.
Άλλος μελισσοκόμος που έχει εμβαθύνει στα άδυτα της κυψέλης και στη ζωή του μελισσιού ισχυρίζεται πως η μέλισσα μαζεύει τη γύρη των λουλουδιών για να θρέψει τις νέες μέλισσες και πως ο σκοπός είναι η διαιώνιση του είδους.
Ο βοτανολόγος παρατηρεί πως, καθώς η μέλισσα πετάει με τη γύρη των δίοικων λουλουδιών στον ύπερο, τον γονομοποιεί και βλέπει σ’ αυτό τον σκοπό της μέλισσας.
Άλλος, παρακολουθώντας τη διασπορά των φυτών, βλέπει πως η μέλισσα συνεργεί στη διασπορά αυτή και αποφαίνεται πως σ’ αυτό βρίσκεται ο σκοπός της μέλισσας.
Δεν γνωρίζω τις απόψεις επ’ αυτού του καλού συναδέλφου και φανατικό μελισσοκόμο, Δημήτρη Κοντογιώργου. Πιθανόν η μαρτυρία του να είναι χρήσιμη.
Όμως, γίνεται αποδεκτό, ότι ο τελικός σκοπός της μέλισσας δεν εξαντλείται ούτε με τη μία ούτε με την άλλη ούτε με την τρίτη άποψη περί του σκοπού της ακούραστης αριστοκράτισσας εργάτριας που μπορεί να ανακαλύψει και να διατυπώσει ο ανθρώπινος νους.
Επ’ αυτού, ο Λέων Τολστόϊ, με τη βιβλική του μορφή, διατείνεται πως, “Όσο ψηλότερα προχωρεί ο ανθρώπινος νους στην ανακάλυψη των σκοπών αυτών, τόσο πιο φανερό γίνεται γι΄αυτόν το απρόσιτο του τελικού σκοπού”. Και ακόμη, “Για τον άνθρωπο είναι προσιτή μονάχα η παρακολούθηση της αντιστοιχίας της μέλισσας προς τα άλλα φαινόμενα της ζωής”. Και συμπερασματικά, “Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους σκοπούς των ιστορικών προσώπων και των λαών”.
Και για τους διαμορφωτές της ελληνικής γνώμης, της έντυπης και ηλεκτρονικής παραμορφώσεως, τι μπορεί να ειπωθεί;
Χθες, ο πρωθυπουργός με διάγγελμα εγκαινίασε την διαδικασία για αναθεώρηση του Συνταγματικού Χάρτη της Χώρας. Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρεις, στα μανταλάκια των περιπτέρων “κρεμάστηκαν” οι σκοποί και οι προθέσεις:
“Μάχη για τη Συνταγματική Αναθεώρηση”.
“Παιχνίδια με το Σύνταγμα”.
“Οι πέντε πυλώνες της Αναθεώρησης”.
“Οκτώ βήματα για την Ελλάδα του2030”.
“Φρένο στις δημόσιες δαπάνες στο υπό αναθεώρηση Σύνταγμα”.
“Η αναθεώρηση επισπεύδει τις εκλογές”.
“Αλλάζουν το Σύνταγμα για να αλλάξουν θέμα”.
“Πρώτα το κουρέλιασαν, τώρα το αλλάζουν”.
“Πάλη για την επαναστατική ανατροπή. Όχι σε όλα”.
Και ο ΣΤΑΘΗΣ να διερωτάται, «Κελί 13: Γίνεται αναθεώρηση του Συντάγματος;» . . . «Ναι, πηγαίνεις στο Κελί 14!».
Έχουμε βέβαια και κάποιους που δεν πρόφτασαν να πλασαριστούν και σφυρίζουν δήθεν αδιάφορα, “Σαν πας στην Καλαμάτα”, εκεί χθες ο Κωστάκης σε πολιτική αρμονική σύμπλευση με τον Αντωνάκη, με άσφαιρα προς το Μαξίμου.
Και κάποιος άλλος, αντί για τον συνταγματικό πόλεμο, παραπέμπει στο, “Πόλεμος για την καρδιά του Φώτη”. Αυτό πουλάει περισσότερο, ίσως!
Βέβαια, στην φιλόξενη πλατφόρμα του Πάρι, που κόπτεται δήθεν για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, εκεί περί άλλα τυρβάζουν, “Όλο το Αιγαίο, Ίμια”, λέει, και ότι, “H Κούβα συμβολίζει την ειρήνη και τον ανθρωπισμό”.
Ναι, ο τελικός σκοπός της αναθεώρησης το Συντάγματος θα μείνει “απρόσιτος”, καθ’ ότι ο “προοδευτισμός” που ευαγγελίζονται ορισμένοι παραπέμπει σε στασιμοπληθωρισμό, ίσως και σε οπισθοδρόμηση.
Βρισκόμαστε περίπου δέκα τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία πολεμική σύγκρουση Ελλήνων και Τούρκων-Τουρκαλβανών, 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα Βοιωτίας. “Η ένδοξος αυτή Νίκη, εστεφάνωσεν εν τοσούτω την ανδρείαν των μαχομένων Σωμάτων μας”, θα αναφέρει ο επικεφαλής Δημήτριος Υψηλάντης, στον Ιωάννη Καποδίστρια, Κυβερνήτη της Ελλάδος από τον Ιαν, του 1828.
Έξι μήνες μετά την τελευταία αυτή μάχη της Εθνικής μας Παλιγγαινεσίας, προκύπτει η “Ανεξαρτησία της Ελληνικής Πολιτείας”, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, Φεβρουάριος 1830, μετά από σχετική εισήγηση της Αγγλίας, με σύνορα προς βοράν, Αμβρακικός – Παγασητικός. το οποίον απεδέχθη και ο Σουλτάνος, ο οποίος δεν είχε άλλη επιλογή, καθ’ ότι τα ρωσικά στρατεύματα υπό τον τσάρο Νικόλαο Α’ είχαν φθάσει στην Ανατολική Θράκη, εξήντα χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη, και θα υπογράψει μαζί τους την αποφασιστικής σημασίας για την ελληνική υπόθεση, Συνθήκη της Αδριανουπόλεως, 14 Σεπ. 1829.
Με τη συμπλήρωση είκοσι μηνών ανεξαρτησίας, η Ελλάδα ματώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στις 27 Οκτωβρίου 1831 ο Καποδίστριας δολοφονείται. Οι Άγγλοι δεν επιτρέπουν ακόμα το άνοιγμα του σχετικού αρχείου. Μετά από έξι μήνες, με τη Συνθήκη του Λονδίνου, 7 Μαϊου 1832, ορίζεται από τις Μεγάλες Δυνάμεις ως “Βασιλέας της Ελλάδος”, ο 17ετής τότε πρίγκιπας της Βαυαρίας, Όθων.
Τα επόμενα χρόνια η Χώρα θα περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση, και οι εναπομείναντες Οπλαρχηγοί της Επαναστάσεως του 1821, θέλουν να απαλλαγούν από τον απολυταρχικό τρόπο άσκησης της εξουσίας, ελέω Βαυαρών.
Θα δημιουργηθεί μια μυστική οργάνωση με πρωτοβουλία του Μακρυγιάννη, στην οποία θα μυηθεί και o Συνταγματάρχης Δημήτριος Καλέργης, στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών. 
Τα ξημερώματα της 3ης του Σεπτέμβρη, ο Καλέργης ξεσηκώνει στρατό και λαό, “Ζήτω το Σύνταγμα”, και όλοι σπεύδουν στην πλατεία των Ανακτόρων, η οποία θα μετονομαστεί σε πλατεία Συντάγματος. Όλα τα συνταγματικά αιτήματα θα γίνουν αποδεκτά από τον Όθωνα.
Κάπως έτσι θα προκύψει ο πρώτος Συνταγματικός Χάρτης του Βασιλείου της Ελλάδος, “Το Ελληνικό Σύνταγμα του 1844”, 14 Μαρτίου 1844, με το οποίο εγκαθίστατο πλέον η “Συνταγματική Μοναρχία” στην Ελλάδα . . . και άλλες διατάξεις.
Από τότε το Σύνταγμα θα αναθεωρηθεί, βασικά, τέσσερις φορές, 1864, 1911, 1952 και 1975, για προσαρμογή κάθε φορά στις νέες Συνταγματικές απαιτήσεις Πολιτείας και κοινωνίας.
Σε αυτό αποσκοπεί και η πρόσφατη προταθείσα αναθεώρηση, έστω και αν είναι “απρόσιτος” ο τελικός σκοπός της αναθεωρήσεως, όπως και αυτός της ύπαρξης της μέλισσας.
Ας πρυτανεύσει η λογική!
9 Φλεβάρη 2026.
