Αφού διάβασα ξανά και ξανά το βιβλίο, εντυπωσιασμένος όπως ήμουνα, σου έγραψα εκείνες τις σκέψεις μου, γιατί άξιζε να γίνει αυτό. Όμως, σε κάποια κεφάλαια ένιωθα ότι περιέγραφες τη δική σου ζωή, έχοντας υπόψη σου την δική μου, που με κάποιο μυστηριώδη τρόπο είχες μάθει.
Γεννήθηκες το 1945 στην Περιστέρα της Θεσσαλίας, λίγους μήνες μετά την αποχώρηση των Γερμανών . Εγώ γεννήθηκα το 1941, τέσσερα χρόνια πιο πριν, σε ένα χωριό της Αρκαδίας, το Σπάθαρι. Δεν είδα Γερμανούς και Ιταλούς, που άλλωστε δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για ένα ξεροχώρι. Εσύ έμαθες ότι οι Γερμανοί εκτέλεσαν μαζί με άλλους και τον παππού σου. Βαριά σκιά τούτο στη μνήμη σου!
Μετά ήρθε ο Εμφύλιος, που εμείς λέγαμε αντάρτικο, επειδή οι πολεμιστές του λεγόντουσαν αντάρτες. Εσύ λες ότι οι άντρες του χωριού κοιμόντουσαν με τα όπλα αγκαλιά. Ήσουν ακόμα μικρός. Εγώ το 1948-49 ήμουν 7-8 χρονών και μου έχουν μείνει δυσάρεστες αναμνήσεις. Οι αντάρτες είχαν επιτάξει το σπίτι μας και το μουλάρι μας. Στο σπίτι μας κοιμόντουσαν 2 ή 3 κοπέλες που οι αντάρτες τις εκπαιδεύανε σαν στρατιωτίνες. Το βραδάκι μαζευόμαστε στο παραγώνι εγώ και οι κοπέλες και η μάνα μου, μαγείρευε,. Από τις κουβέντες καταλάβαινα ότι ήσαν από τα γύρω χωριά και ότι μια μέρα μπήκαν στο σπίτι τους δυο αντάρτες κουβέντιασαν με τους γονείς τους και τις πήρανε μαζί τους. Θυμάμαι καλά που κλαίγανε πολύ και οι γονείς τους και εκείνες.
Γεννηθήκαμε και οι δύο μέσα στα σπίτια μας και μας ξεγέννησε η Μαμή, σε
ένα ζεστό δωμάτιο και από τότε άρχισε η ζωή μας. Η ζωή άρχιζε απλά, σιωπηλά, χωρίς φώτα και πανηγυρισμούς. Εσύ κόλλησες από τη μάνα σου τύφο και δεν μιλούσες μέχρι τα πέντε σου, και εγώ ήμουν αρρωστιάρικο παιδί, με πολλές ιώσεις. Έγινες καλά και άρχισες το δρόμο της αριστείας. Εγώ γιατρεύτηκα από τις αρρώστιες μου, υφιστάμενος πολλές ενέσεις, που μου έκανε ο πατέρας μου με την ίδια πάντα σύριγγα, που την έβραζε σε ένα κατσαρολάκι, και με πονούσε πολύ. Φοίτησες στο Γυμνάσιο Καλαμπάκας και στο τέλος στην Αθήνα για την προετοιμασία σου για τις εξετάσεις ΣΜΑ. Διάλεξες φροντιστήριο, αγόρασες Ιησουίτες και μπήκες πρώτος σ΄αυτή την δυσκολότερη από άλλες σχολή. Εγώ μετά το Δημοτικό, έφυγα από το σπίτι μου στο χωριό και μετακόμισα στην Αθήνα, στο σπίτι τριών μπαρμπάδων μου, αδέλφια της μάνας μου. Πήγα στο 1ο Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων και χρειάστηκε λίγος χρόνος να προσαρμοστώ. Να γίνω Αθηναίος, όμοιος με τους συμμαθητές μου, γιους γονέων κάποιας κοινωνικής θέσης. Βέβαια στα πάρτι τους δεν με καλούσαν, γιατί εγώ δεν έκανα.
Όπως έπρεπε να κάνω τότε, στις τρεις τελευταίες τάξεις διάλεξα το κλασικό τμήμα και όχι το πρακτικό που έκαναν περισσότερα μαθηματικά, ενώ στο κλασικό κάναμε περισσότερα αρχαία, λατινικά κλπ. Ο μεγάλος μου αδελφός, απόφοιτος αυτός της φιλοσοφικής, έμαθε για την ΣΜΑ από ένα συνάδελφό του που είχε αδελφό στη ΣΤΥΑ. Το πρόβλημα ήταν τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Χημεία, όλα, αλλά σκεφτήκαμε τον δεύτερο χρόνο. Τον δεύτερο λοιπόν χρόνο, μετά από φροντιστήριο στους Τσατσάκη - Σταυρόπουλο, πέτυχα 21ος δηλαδή τελευταίος. Πέταξα στα ουράνια. Είχα βάλει τα δυνατά μου, με άπειρη επιμονή. Οι εξετασθέντες ήσαν 723 μαθητές. Θα τα πούμε όμως στο κεφάλαιο της ΣΜΑ!
Ευτύχησες να έχεις ένα πολύ καλό δάσκαλο και η γραφή σου είναι ένας ύμνος σ΄αυτόν. Εγώ είχα έναν πολύ αυστηρό δάσκαλο, που η βέργα δούλευε στην παλάμη όσων δεν είχαν διαβάσει, ακόμη και στις …γάμπες! Βέβαια σε όλες τις τάξεις μου έβαζε 9, γιατί το 10, έλεγε, ήταν για κείνον! Ο πατέρας μας δεν επέτρεπε, σε όλα τα παιδιά, να είμαστε δεύτεροι.
Στο 2ο κεφάλαιο περιγράφεις, Τάσο, με υπερηφάνεια την Περιστέρα, τους λόφους με τις βαλανιδιές, τον Πηνειό, το μοναστήρι του Αγ. Ιωάννου και τους κυκλικούς χορούς της καραγκούνας. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα χωριά μας . Ο Σπάθαρης ή το Σπάθαρι της επαρχίας Γορτυνίας στην Αρκαδία, είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός βουνού γεμάτο πουρνάρια και δεν υπάρχει νερό μέσα στο χωριό. Δεν έχει πλατεία και οι δρόμοι του είναι στενοί, πετρώδεις, κατάλληλοι για ζώα. Είναι καινούργιο χωριό . Στην απογραφή Grimani Βενετών του 1700 έχει 18 κατοίκους σε 5 σπίτια. Ο λόγος είναι διότι δημιουργήθηκε στην εποχή της Α΄ Τουρκοκρατίας, που ήταν πολύ σκληρή. Οικογένειες έφευγαν από τους κάμπους και κατέφευγαν στα ορεινά. Σε αυτό χρωστάμε και το όνομα Θεοδωρακόπουλος. Κοντά στο χωριό ρέει ο μυθικός ποταμός Λάδωνας και σε κάποιο σημείο δημιουργεί ένα στενό φαράγγι. Στην Σπαθαραίικη μεριά υψώνεται κατακόρυφος βράχος με μεγάλες σπηλιές. Ήταν τόπος καταφυγής των πολεμιστών της Επαναστάσεως του 1821 και ονομαζόταν ¨Τρύπα του Σπάθαρι». Απομνημονεύματα Φωτάκου, υπασπιστή του Κολοκοτρώνη και απομνημονεύματα του Κανέλλου Δεληγιάννη.
Μετά τα Ορλωφικά του 1700, οπότε οι υποκινητές Ρώσοι Αδελφοί Ορλώφ εγκατέλειψαν τους επαναστατημένους Έλληνες και επέστρεψαν στην Ρωσία. Ο Σουλτάνος έφερε πολλές χιλιάδες Αλβανούς με εντολή να σκοτώσουν όλους τους Έλληνες. Ένας κυνηγημένος κάτοικος του Κόλπου της Κυπαρισσίας πήρε τον Αλφειό και τον παραπόταμο Λάδωνα και έφτασε στο φαράγγι, όπου τον περιμάζεψε ένας τσοπάνης. Ήταν ο Θεόδωρος Θεοδωρακόπουλος.
Η Περιστέρα, χτισμένη σε περιοχή αρκετά επίπεδη με πλησίον σε λόφους, κοντά στην Καλαμπάκα και στα Μετέωρα, βρίσκεται κοντά στην αρχαία πόλη Φαλώρεια. Κοντά είναι και το εξωκλήσσι του Αγ. Γεωργίου. που γίνεται μεγάλο πανηγύρι κάθε φορά στην γιορτή του. Στο Σπάθαρι έχουμε επίσης 5 εξωκλήσια, εκ τω οποίων του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου , λόγω τάματος του παππού μου γερο Βασίλη, όταν το 1917 πήρε τρεις από τις 7 του κόρες και τις πήγε στην Αμερική. Το εκκλησάκι ανακαινισμένο και αγιογραφημένο εσωτερικά από την οικογένεια, είναι το στολίδι της περιοχής. Στην Περιστέρα υπάρχουν ακόμη όμορφα κτίρια, καθένα με την ιστορία του, όπως το Δημοτικό σχολείο , και το κονάκι του μπέη του τσιφλικιού, που χρησιμοποιήθηκε σαν καταφύγιο κατά την Κατοχή και τον Εμφύλιο.
Υποκλινόμαστε μπροστά στον μεγάλο μεταλλικό σταυρό ύψους 12 μ. που κυριαρχεί στην περιοχή, στημένος στην μνήμη του αδικοχαμένου γιου του Τάσου και της Λίνας, 40 χρονών. Οι δυό τους θέλησαν ο σταυρός εκεί ψηλά γράφει στα αρχαία «Σαν την αυγή πάντα μοιάζεις γιέ μου» και να φαίνεται μέχρι τα Μετέωρα.
Περιστέρα και Σπάθαρι.
Δύο χωριά διαφορετικά στη μορφή, όμοια στην ψυχή.
Δύο παιδιά που ξεκίνησαν από πέτρινα σπίτια των χωριών τους και έφτασαν σε αεροδρόμια.
Μία Ελλάδα, πληγωμένη τότε — αλλά ικανή να γεννά ανθρώπους που σηκώνονται ψηλά.
Κώστας Θεοδωρακόπουλος, 12η Σειρά ΣΜΑ