Είναι κατανοητό ακόμη και στους μη επαΐοντες ότι η διεθνής τάξη ταλανίζεται από τις αποσταθεροποιητικές επενέργειες των διαδικασιών της άνισης ανάπτυξης (Robert Gilpin), οι οποίες κατά τις προηγούμενες δεκαετίες δρομολογήθηκαν σταδιακά σε πλανητικό και περιφερειακό επίπεδο.
Η έως τώρα σχετική δυσκολία κατανόησης της τροπής της διεθνούς πολιτικής την τελευταία δεκαετία οφείλεται επίσης και στις λανθασμένες εννοιολογήσεις, που κυριάρχησαν κατά την πρώιμη μεταψυχροπολεμική περίοδο. Είτε ως βεβαιότητα μιας φιλελεύθερης εξελικτικής διαδικασίας του ιστορικού γίγνεσθαι, είτε ως πολιτική και επιστημονική ανάγκη –αυτάρεσκων- θεωρητικών «αναστοχασμών», δημιουργήθηκαν προσδοκίες ότι η φύση και τα δομικά χαρακτηριστικά του διεθνούς συστήματος έχουν αλλάξει, με αποτέλεσμα το περιεχόμενο της διεθνούς πολιτικής θα προσδιορίζονταν και θα ιεραρχούνταν διαφορετικά.
Η συνέχεια PDF

Βίας ο Πριηνεύς: Άκουγε πολλά, μίλα την ώρα που πρέπει.

Θαλής o Μιλήσιος: Καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται.

Κλεόβουλος ο Λίνδιος: Το μέτρο είναι άριστο.

Περίανδρος ο Κορίνθιος: Οι ηδονές είναι θνητές, οι αρετές αθάνατες.

Πιττακός ο Μυτιληναίος: Με την ανάγκη δεν τα βάζουν ούτε οι θεοί.

Σωκράτης: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Ουδείς εκών κακός.

Θουκυδίδης: Δύο τα εναντιότατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν.

Πλάτων: Άγνοια, η ρίζα και ο μίσχος όλου του κακού. 

Αριστοτέλης: Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.