Ήμουν πρωτοετής στο Οικονομικό, εκατομμύρια χρόνια πριν γεννηθείτε μερικοί από σας, όταν ακόμα είχαμε δραχμές!
Ναί, τι; Έπιασα την πρώτη μου δουλειά ακριβώς έντεκα μέρες μετά που τελείωσα το Λύκειο, πριν ακόμα βγούνε τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Κι όταν λέω έπιασα δουλειά, εννοώ με ένσημα, κανονική δουλειά, οκτάωρη. Δεν υπήρχαν περιθώρια για ένα παιδί μονογονεϊκής οικογένειας με τη δική μας οικονομική κατάσταση να συνεχίζει να είναι "μαθητής" απ' τη στιγμή που είχε σταματήσει να είναι... Κι αυτή την αλήθεια δεν την πήρε πίσω κανείς, ούτε όταν απέκτησα τη φοιτητική ιδιότητα, τρεις μήνες μετά... Τες πα... Ελάχιστη επαφή είχα με τους συμφοιτητές μου, δούλευα τις ώρες που εκείνοι είχαν μαθήματα και γενικώς, ακόμα κι όταν ξεκίνησα να δουλεύω σε βάρδιες, πολλά πολλά δεν είχαμε.
Φανταστείτε τότε, σε έναν καφέ με ένα απ' τα παιδιά που κάναμε παρέα στα παιδικά μου καλοκαίρια στο Βραχάτι, τον Αλέξη (κάθε ομοιότητα με πρόσωπα είναι απολύτως συμπτωματική), είχε φέρει την κοπέλα του, συμφοιτήτριά μου εκείνη (φυσικά δεν το ηξερα). Και στο τραπέζι έβγαλε ένα μπρελόκ της ΜΙΣΚΟ και τη ρώτησα όλο αφέλεια: Ο μπαμπάς σου δουλεύει στη ΜΙΣΚΟ; Για να εισπράξω την απάντηση: Όχι, ο μπαμπάς μου ΕΧΕΙ τη ΜΙΣΚΟ! Ήμανε όμως πολύ κυρία και δεν πνίγηκα με τον καφέ μου, περιορίστηκα μόνο σε ένα "Α!", που ίσα που βγήκε απ' τις φωνητικές χορδές μου... Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που ΕΧΟΥΝ τη ΜΙΣΚΟ και μπορεί να ξέρω την κόρη τους, ήταν ένας ολόκληρος άλλος κόσμος, σε μία μαύρη, προφανώς, τρύπα, σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Όπως σας έλεγα, ήμουν μακριά νυχτωμένο παιδί εκείνα τα χρόνια, ωστόσο κάποτε έπρεπε να πάρω σημειώσεις και υπήρχε μία κοπέλα που μου την είχε γνωρίσει αυτή η κοπέλα του Αλέξη, μετά που δεν ήταν πια κοπέλα του Αλέξη. Δεν θυμάμαι πώς έλεγαν εκείνη τη δεύτερη κοπέλα, αλλά ούτε και την πρώτη, αν με ρωτάς.
Η δεύτερη λοιπόν κοπέλα φαίνεται ήταν από τους "φύτακλες" της Νομικής και τι καλύτερο για να πάρει κανείς σημειώσεις; Μου είπε λοιπόν κι ένα απόγευμα, μετά τη δουλειά μου, πήγα στο σπίτι της στο Κολωνάκι!
Αφού διάβηκε διάφορα δωμάτια και χωλ και αβάν χωλ και κάτι τέτοια, το κορίτσι απ' τα Πατήσια έφτασε κάποτε και στο δωμάτιο της κοπέλας, υπνοδωμάτιο όσο περίπου το δικό μου σπίτι, αλλά ποτέ δεν με τάραξαν τα "μεγέθη" (ναι, μεγάλη αλήθεια αυτή).
Anyhow, που λένε και στο χωριό μου. Για να μην φανώ γαϊδούρα κι ότι μόνο για τις σημειώσεις πήγα, πιάνω ένα small talk (όλο τέτοια λέμε στο χωριό μου, ένα περίεργο πράμα!) και της έλεγα για τη δουλειά μου και μου έλεγε για τα μαθήματα και φάνηκε εντυπωσιασμένη διότι εγώ είχα επαφή με την "πραγματική αγορά" κι εγώ ήμουν εντυπωσιασμένη που αυτή δεν είχε ανάγκη να έχει καμιά τέτοια επαφή...
Και κάποια στιγμή μου λέει: - Θα μου άρεσε να ξέρω πώς είναι να βγάζεις τα δικά σου λεφτά! Εγώ έχω βέβαια τα δικά μου, αλλά δεν είναι και δικά μου, διότι απλώς οι γονείς μου μού έχουν ανοίξει έναν λογαριασμό και μου βάζουν το μηνιαίο μου χαρτζιλίκι... Αλλά δεν είναι το ίδιο με τα δικά σου λεφτά! Είναι τριάντα χιλιάδες το μήνα (δραχμές λέμε τότε), ίσα για να μάθω την αξία της αυτοδιαχείρισης!
Δεν ήξερα από πού να φύγω, εγώ που δουλεύοντας οκτώ ώρες στη μία δουλειά και κάτι γύρω γύρω σε δεύτερες και τρίτες ίσα που μάζευα ογδόντα με το ζόρι κι απ' αυτές έπρεπε να δίνω και στο σπίτι μου και να πληρώνω και όλα τα μαθήματα που έκανα με τα δικά μου τα λεφτά, διότι άντε να πεις αλλιώς στην κυρία Χρυσούλα... Και χαρτζιλίκι δεν ήξερα τι πάει να πει και την αξία της "αυτοδιαχείρισης" ακόμα δεν την ξέρω! Πολλοί θα σπεύσετε να πείτε, ναι, αλλά έτσι έμαθες να εκτιμάς, έγινες καλύτερος άνθρωπος και μπλα μπλα μπλα.
Ναι, σε όλα αυτά ναι. Αλλά δεν ήμουν πια παιδί, έγινα μεγάλη μέσα σε μία μέρα, δεν ήμουν ξέγνοιαστη ποτέ ξανά (αν υποτεθεί ότι στη ζωή μου υπήρξα έστω και μια μέρα, κάποτε θα σας τα γράψω κι αυτά και θα είμαι υποψήφια για Πούλιτζερ, δεν βαριέσαι).
Σήμερα θα έδινα πολλά πολλά περισσότερα για να μπορούσα να ξαναγυρίσω σε εκείνα τα χρόνια και να τα στυλώσω τέσσερα χρόνια και να πω, όχι δεν θα δουλέψω, θα πάω κι εγώ να σπουδάσω, αλλά όπως είπα, εμείς τα κορίτσια απ' τα Πατήσια, μάθαμε να τα λέμε και να τα κάνουμε όλα ΙΣΙΑ... Και τον κόπο της μάνας μας τον σεβόμασταν και ό,τι περνούσε απ' το χέρι μας το κάναμε. (Δουλειά για ψυχολόγους μέχρι να σβήσει ο ήλιος...).
Θα μου πείτε τι σε έκανε Κυριακάτικα να σκεφτείς και να γράψεις για εκείνη την πρώτη κοπέλα κι εκείνη τη δεύτερη κοπέλα, που σίγουρα είχαν διαφορετικές ευκαιρίες από σένα και σίγουρα η ζωή έτυχε να τους τα φέρει καλύτερα και ακόμα πιο σίγουρα (το ξέρω πολύ καλά) πήραν καλύτερο και πιο "προσοδοφόρο" δρόμο απ' τον δικό μου....
Να, έβλεπα μία γερμανική σειρά και οι γονείς ενός 16χρονου κοριτσιού το έβαλαν σε ένα τρένο για να κάνει τον γύρο της Ευρώπης (που είναι το όνειρό μου, αν με ρωτάτε, ο γύρος της Ευρώπης με τρένο) και της είπαν ότι θα της γεμίζουν την κάρτα, αλλά να προσέχει να ξοδεύει με φειδώ...
Κι εγώ που κάτι άλλο απ' αυτή τη φειδώ δεν έχω γνωρίσει στη ζωή μου, σας βεβαιώ ότι το μόνο που κατάφερα, εκτός απ' το να είμαι και του σαλονιού και του αλωνιού, είναι να βλέπω σειρές με τρένα που φεύγουν κι εγώ σε κανένα απ' αυτά δεν είμαι μέσα....
Δεν παραπονιέμαι συχνά, αλλά όταν το κάνω μπορώ να τσακίσω και τα δικά σας κόκκαλα και τα δικά μου, οπότε...χίλια συγγνώμη σας εύχομαι, αλλά κάπως μου ήρθε κι εμένα απόψε.