Όταν λέμε «ηθική», κατά κανόνα, εννοούμε τη συνείδηση χρέους, όπως εμφορείται, την αισθάνεται και την τηρεί άγρυπνα, μια αναπτυγμένη ανθρώπινη προσωπικότητα με αναπτυγμένο ηθικό φρόνημα.

Μία ανθρώπινη ηθική στάση ζωής αυτόνομη, η οποία δεν έχει ανάγκη από εξωτερικά ερείσματα ή την αναγνώριση άλλων, αλλά το κύρος της αναδύεται από την προσωπική βούληση και προαίρεση. Ένα είδος ιερότητας που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ως πρόσωπο.

Τη νομιμότητα θεωρούμε ως προς τους κανόνες του καλούμενου θετού Δικαίου και δεν την ταυτίζουμε με τη δικαιοσύνη, η οποία ως αρετή ανήκει στη σφαίρα της ηθικής.