ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Άναξ, των Θαυμασίων Σου, “ύμνος ούκ εξαρκέσει”[1]
έστης επί την κορυφήν κι επί τοιαύτης έση[2] !!!

Ήλιε δεκαεξάκτινε, λαμπρέ και δοξασμένε,
ανέσπερε κι αθάνατε, στο θρόνο καθισμένε,
μέσα σ' αιώνιο κι άφθαρτο, ολόχρυσο παλάτι,
να σ' αγκαλιάζει ο ουρανός με του Θεού το μάτι.
Ο Ουρανός να σ' ευλογεί και η Γη να καμαρώνει
το δοξασμένο τέκνο της στου Ήλιου το μπαλκόνι!!!

Οι άνθρωποι, σαν θαύματα, πάντοτε θα βαφτίζουν,
όσα με σκέψη λογική, δύσκολα προσεγγίζουν.
Κ' είναι ένα θαύμα ασύλληπτο, μοναδικά μεγάλο,
της μεγαλοφυΐας σου, όσο κανένα άλλο,
σε όλη την υφήλιο, σε όλους τους αιώνες,
εκείνο που κατόρθωσες μ' Έλληνες – Μακεδόνες.

Μπροστά Σου παντοδύναμη μια αυτοκρατορία
βαθύπλουτη και αχανής μ' αιώνων ιστορία.
Για τρεις αιώνες συναπτούς κατέχει και ορίζει
μέση κι εγγύς ανατολή και, στρατιές οπλίζει
για να τις στρέφει ακάθεκτα στη χώρα τη δική Σου
- αυτήν που υπερασπίζεστε εσύ και οι πρόγονοί σου-
κι έτσι,να ανοίξει διάπλατα την πόρτα προς την Δύση
και την Ευρώπη, άνετα, μετά να κατακτήσει...

Στην απλωμένη Ελλάδα μας, δεκάδες κράτη-πόλεις,
διάσπαρτες στα παράλια μα και στις μητροπόλεις,
νιώθαν του Πέρση Βασιλιά την πίεση, το βάρος...
Όμως σε κρίσιμες στιγμές, με κρίση και με θάρρος
τού 'δωσαν και κατάλαβε ότι αν ενωθούνε
μέχρι και την Περσέπολη θα φτάσουν ν' απειλούνε...
Του τόδειξαν πρώτη φορά μπροστά στο Μαραθώνα
και δέκα χρόνια αργότερα, αν και στου Παρθενώνα
τη γη ο Ξέρξης έφτασε, είδε στις Θερμοπύλες
πως της Ελλάδας δύσκολα ανοίγονται οι πύλες...
Κι αν τροπαιούχος κι αλαζών, έκαψε την Αθήνα,
έφυγε ολοφυρόμενος μετά την Σαλαμίνα,
αφήνοντας ξωπίσω του τμήματα της στρατιάς του
για να γραφτεί στις Πλαταιές το τέλος της χαράς του...

Αλλά, αυτή η απειλή, προς στην αυλή μπροστά μας,
-με σατραπείες των Περσών δίπλα από τα νησιά μας-
ήτανε πάντα ζωντανή και στις συχνές τους κρίσεις
οι πόλεις-κράτη πρόσφευγαν σ' αυτούς για κάποιες λύσεις.

Ανήσυχος κι ο Φίλιππος, απ' τη Μακεδονία
απ' τη στιγμή που ο στρατός τού 'δωσε τα ηνία
θέτει στρατηγικό σκοπό, τρόπους να βρεί και λύση,
αυτή τη χρόνια απειλή να την εξαφανίσει.
Μα 'πρεπε πρώτα ισχυρό βασίλειο να χτίσει:
Να εξαλείψει απειλές που τό 'χαν τριγυρίσει.
να βρεί του πλούτου τις πηγές και να τις κατακτήσει
να οργανώσει το στρατό και να τον εξοπλίσει
στις παραλίες του βορά να κυριαρχίσει
τρόπους να βρει για ναυτικό συγχρονο ν' αποκτήσει.
Τους γείτονες τους ισχυρούς δίπλα του να στοιχίσει
-είτε με σοβαρούς δεσμούς ή να τους υποτάξει,
αλλιώς σ' εχθρούς απέναντι δύσκολα να τους τάξει-
Tη διαδοχή του έγκαιρα να τηνε κάνει πράξη.
Κι αφού πετύχει όλα αυτά, προς νότον να κοιτάξει
στις ρίζες του, που ο Ηρακλής τις έχει εκεί φυλάξει!!!

Μετά από τη Χαιρώνεια, σε μία διετία,
τα είχε ΌΛΑ έτοιμα γι αυτήν την εκστρατεία.
Μέχρι και προγεφύρωμα 'τοίμασε στην Ασία...
Συνέπηξε, σαν νικητής, “Κοινόν το των Ελλήνων,”
των Ελληνίδων πόλεων με κεφαλή Εκείνον!!!
Όμως, η μοίρα πρόσταξε, σ' αυτή την συγκυρία,
σ' αυτή την πιο λαμπρή στιγμή, στυγνή δολοφονία
του Φίλιππου, αναπάντεχα, σε γάμου ευωχία
της κόρης, με το Βασιλιά από την Μολοσσία!!!

Τότε, Εσένα, - που έγκαιρα, διάδοχο σ' είχε ορίσει -,
των Μακεδόνων ο στρατός Άνακτα ανακηρύσσει.
Είναι η στιγμή που οι Θεοί έχουν αποφασίσει
τον πιο μεγάλο ήρωα του κόσμου ν΄ αναδείξουν
το πνεύμα του οικουμενισμού στην πράξη ν' αποδείξουν
στο πρόσωπό σου 'Ανακτα, στο γιό της Ολυμπιάδας,
που μέσα Σου έκαιγε η φωτιά της ιερής τους δάδας.
Δάδας με φλόγα δίδυμη των μυθικών προγόνων:
ηρωικών Ηρακλειδών κι άτρωτων Μυρμιδόνων![3]

Οι Ηρακλείδες σού 'δωσαν τον ήρωα πατέρα
και οι Μυρμιδόνες – Μολοσσοί την λατρευτή μητέρα.
Αυτός, νωρίς τις αρετές Σου έμαθε του Άρη,
Αυτή Σε μοσχανάθρεψε με του Διός τη χάρη.

Εγνώριζε η μοίρα Σου, πως στα παλικαρίσια
τα στήθια τα νεανικά, ψυχή λεονταρίσια
εφώλιαζε σε μυθικούς, υπέρλαμπρους κοιτώνες,
σ΄αυτούς που οι προγόνοι Σου, (Ηρακλείδες, Μυρμιδόνες),
“πλαστούργησαν” ημίθεους, πρότυπα στους αιώνες,
τoυς: Αχιλλέα, Ηρακλή, των μύθων οπωρώνες!!!
Ούτε στιγμή δεν σκέφτηκες, τ' όνειρο του πατέρα
να μείνει ανεκπλήρωτο, να μήν το βγάλεις πέρα...

Ο ήρωας πατέρας Σου, σε είχε ετοιμάσει.
Από δεκαεξάχρονο σε είχε ονομάσει
διάδοχο στο Βασίλειο ΚΑΙ στην πολιορκία
της Πέρινθος στην Θρακική, μπροστά από την Ασία,
αποστολή πολεμική σ' έβαλε να εκπληρώσεις.
Μετά, στον Πόντο σ' έστειλε τους Μαίδους να εξοντώσεις!

Κι όταν εστράφη νότια, στις πόλεις των Ελλήνων
να τις ενώσει ισχυρά πρό των κοινών κινδύνων,
ΚΑΙ τότε στη Χαιρώνεια, ΣΥ στα δεκαοχτώ Σου,
στη νίκη πρωταγωνιστής με τ' άτρωτο ιππικό Σου!!!

Δεν ήταν μόνο στο στρατό που ήσουν κορυφαίος
αλλά και στο σοφό μυαλό μεγάλος και σπουδαίος.
Με Λεωνίδα[4] δάσκαλο και με Αριστοτέλη
όλη η γνώση των καιρών στου νού Σου την κυψέλη
μαζεύτηκε μεθοδικά, σαν νέκταρ των ανθέων
της πιο λαμπρής διανόησης, σοφών και βασιλέων.

Μ' αυτή τη σπάνια προίκα Σου, ζώθηκες το σπαθί Σου,
την πιό μεγάλη ανέλαβες στον κόσμο αποστολή Σου:
Φόρεσες τα φτερά στο νού, τα σίδερα στα χέρια,
έβαλες πέτρα στην καρδιά και στη θωριά τ' αστέρια,
όσα προς της Ανατολής την αυτοκρατορία
σου δείχνανε το δρόμο Σου, της δόξας την πορεία.
Και στο μαντείο των Δελφών πού 'στειλες να ρωτήσεις,
“παιδί μου, είσαι ανίκητος” σού 'παν πριν ξεκινήσεις!

Ίσως τ' ονείρου σου η πνοή, στον ουρανό 'χε φτάσει
για να ξυπνήσει πνεύματα που είχανε ξεχάσει
τα κλέη της πατρίδας Σου, τ' άπειρο μεγαλείο
Ελλήνων και Ελληνισμού, φως λαμπερό και Θείο!
Πολιτισμού θεμέλιο και πακτωλό σοφίας
κι ανδρείας μεγαλούργημα απ' τον καιρό της Τροίας!
Ίσως κι ο Θείος Διόνυσος, απ τη μυθολογία,
σού 'δωσε εμπνεύσεις κι αντοχές να φτάσεις στην Ινδία,
ακολουθώντας του Θεού εκείνου την πορεία...

Τα τόσα Σου τα θαύματα σε μια δεκαετία,
στης ιστορίας στέκονται την πρωτοκαθεδρία!
Αιώνες λάμπεις στην κορφή και στην κορφή 'χεις μείνει
σ' όλους της γης τους στρατηγούς παράδειγμα ΄χεις γίνει

Πότε ο Άρης πρόλαβε, τόσο να σ' εξοπλίσει
και πότε ο Απόλλωνας, τόσο να σε φωτίσει!
Μια θύελλα πρωτόγνωρη, ανδρείας και σοφίας
μοναδική στα χρονικά της Γής της ιστορίας!!!
Ήταν μια χούφτα Έλληνες που είχανε μπροστάρη,
νέο, σοφό και ήρωα, άτρωτο καβαλάρη.
Ήσουν ΕΣΥ Αλέξανδρε, πάνω στο Βουκεφάλα
που πρώτο και ανίκητο σ' έστεψαν τα μεγάλα
της δόξας φωτοστέφανα όλης της οικουμένης,
ΜΕΓΙΣΤΟΣ στρατηλάτης της και Βασιλιάς να μένεις!!!

Έδωσες μάχες επικές χωρίς ποτέ να χάσεις
κατόρθωσες κωλύματα τεράστια να περάσεις.
Προσάρμοζες τον ελιγμό ταχύτατα και καίρια,
να πλήξουν οι δυνάμεις Σου τ' αδύνατα καρτέρια,
των πάντα υπέρτερων εχθρών ΚΑΙ με αιφνιδιασμούς Σου,
σαν κεραυνούς στις τάξεις τους, διέλυες τους εχθρούς Σου.

Πρώτος στη μάχη, διεύθυνες -έλεγχες τον αγώνα.
Κάθε στιγμή 'χες ζωντανή μπροστά Σου πλήρη εικόνα.
Έβλεπες την εξέλιξη, της μάχης την πορεία,
εντόπιζες τα αδύνατα και ισχυρά σημεία.
Μ' αστραπιαία επέμβαση διαμόρφωνες συνθήκες
που Όλες, ανεξαίρετα, οδήγησαν σε νίκες!!!

Στρατιές έβαλε απέναντι η πιο μεγάλη χώρα,
όπλα βαριά κι ελέφαντες με τα δρεπανηφόρα
τα άρματα τα ισχυρά. Μα είχε φτάσει η ώρα:
Η πιο θανάσιμη αστραπή, στην πιο μεγάλη μπόρα
να πέσει εκεί Αλέξανδρε, απ' τα δικά Σου χέρια
και να διαλύσει του εχθρού τ' αμέτρητα ασκέρια!!!

Κυρίευσες πολλούς λαούς, χώρες και πολιτείες,
κι αντί για βία διάλεξες πολιτισμού αξίες,
πόλεις ιδρύοντας παντού και με επιμιξίες
ένωνες γηγενείς λαούς μ' Έλληνες – Μακεδόνες
θεμέλια οικουμενισμού και πρώτους του πυλώνες!

Πολλές οι Αλεξάνδρειες κι άλλες ονομασίες
Ελληνικές εφύτρωσαν και μένουν μαρτυρίες
στις ιστορίες των λαών να δείχνουνε το πέλμα
το ισχυρό Σου Αλέξανδρε, που πάτησε στο τέλμα
της διαμάχης των λαών, στου πόλεμου τις φύτρες,
φυτεύοντας πολιτισμό και της ειρήνης μήτρες!!!

ΚΑΙ την αιθέρια γλώσσα Σου, το κόσμημα το Θείο,
σ' όλη την επικράτεια δώρισες σε σημείο,
ώστε Αλεξανδρινή Κοινή, παντού να επικρατήσει
και τη σοφία των Γραφών λαμπρά να προωθήσει,
αφού μ' αυτήν διαδόθηκε, του Ιησού το πνεύμα,
των προφητών οι θησαυροί κι όλο το Θείο ρεύμα.[5]

Ίσως, μια Θεία Πρόνοια, είχε έγκαιρα φροντίσει,
πριν απ' τον Ναζωραίο της, ΕΣΕΝΑ να εξοπλίσει,
με άλλου είδους δύναμη, μ άλλης μορφής προσόντα,
να βλέπεις προς τα μέλλοντα, πέρα από τα παρόντα.
Κι άνοιξες πόρτες διάπλατα, 'τοίμασες νέα αυλαία,
στον κόσμο που θα 'ρχότανε μ' Ουράνιο Βασιλέα!!!

Έμεινες και ΕΣΥ στη Γή, χρόνια τριάντα τρία
-είτε από Θείο κέλευσμα είτε από συγκυρία-
Έφτασες στο απόγειο, σε δόξα κι εξουσία
κι άπλωσες χέρι στων Θεών την παντοδυναμία,
δείχνοντας σαν να ήθελες όμοιος μ' αυτούς να γίνεις!!!
ΌΜΩΣ αυτοί προτίμησαν: στους θρύλους ν' απομείνεις,
στους μύθους, στην παράδοση, μα και στην ιστορία
χρυσές σελίδες ν' ανοιχτούν για μια πρωτοπορία
μοναδική κι ασύγκριτη σ' ανδρεία κι ευφυΐα.
΄Έστειλαν και τη φήμη Σου, σ΄ όλους της Γης τους τόπους,
το όνομά σου να δοθεί σε πόλεις και ανθρώπους.

Ο μύθος, σαν αθάνατο θέλησε να σ' αφήσει,
αφού τ' αθάνατο νερό βρήκε να σε ποτίσει...
ΌΜΩΣ, “το ύδωρ της Στυγός” το μπέρδεψε η Γοργόνα
και στο δικό Σου κύλικα δεν έφτασε σταγόνα...
Πήγες Εσύ στον ουρανό, στα πέλαγα εκείνη
κι όλο ρωτάει τους ναυτικούς άν ξέρουνε εκείνοι,
για να της 'πουν αν πέθανε η ζεί ο αδερφός της.
Το λάθος, μέγα βάσανο κι αιώνιος καημός της...

Σκληρής παράδοσης παιδιά, οι θρύλοι και οι μύθοι...
Σαν πρώτε ύλες γνήσιες για αισθήματα και ήθη,
νικήσανε και θα νικούν το χρόνο και τη λήθη.
Πάνω σ' αυτούς φορτώθηκε το Μέγα όνομά Σου
λήθη και χρόνος έφυγαν για πάντα από μπροστά Σου.

Και η ιστορία, ανέκαθεν, δίνει τροφή και βάση
στο θρύλο, - στη παράδοση-, στο μύθο να περάσει
φτιασιδωμένος στις γενιές, κι όμορφα να καλύψει
πάθη και αμαρτήματα, που η μοίρα Σου είχε κρύψει
μες στις σκιές της φλόγας Σου, σ' απρόσιτες γωνίες,
εκεί που πανανθρώπινες τρέφονται αδυναμίες!!!

Δεν επαρκούν των ποιητών, ζωγράφων, συγγραφέων,
οι πένες οι αστείρευτες των παλαιών, των νέων,
ν' απεικονίσουνε πιστά, όσα θαυμάσια 'γίναν,
όσα χαθήκαν στους καιρούς κι όσα στο τέλος μείναν!

Απ' τη στιγμή της γέννησης, μέχρι το θάνατό Σου,
οι θρύλοι κ' η παράδοση “βάδιζαν” στο πλευρό Σου,
παράλληλα με τη σοφή κι αδέκαστη ιστορία,
για να “χτιστεί” η πιο λαμπρή στον κόσμο εποποιία.

Τον Αχιλλέα τίμησες στην πρώτη Σου θυσία,
στο πρώτο βήμα που άνοιξες πατώντας στην Ασία.
Κρίμα που, σαν τον Όμηρο, μια μεγαλοφυΐα,
ως τώρα δεν εβρέθηκε να υμνήσει την αξία
ΚΑΙ τούτου του δεκαετή πολέμου, όπως στην Τροία!!!

Ας μείνει η μνήμη Σου λαμπρή στη Γη και αιωνία,
παρθένο κι αναλλοίωτο άλας στην ιστορία!
Ασπίδα συντηρητική, απ των καιρών τη σήψη,
η δόξα της πατρίδας Σου ποτέ να μην εκλείψει.
Όσοι γι' Αλέξανδρο μιλούν, νοούν Μακεδονία,
δίδυμο αξεχώριστο στου χρόνου την πορεία!!!

Σημειώσεις
[1]. Πρόκειται για μία παράφραση του κεντρικού - δοξαστικουΎμνου -Ψαλμού κατά την τελετή του Μεγάλου Αγιασμού των υδάτων στην εορτή των Θεοφανείων (και κατ' επέκταση σε κάθε περίπτωση Αγιασμού υδάτων) όπου ο τελών τον Αγιασμό βαπτίζοντας τον σταυρό εις το ύδωρ ψάλλει(τρις): “ Μέγας εί Κύριε και Θαυμαστά τα έργα Σου ΚΑΙ ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των Θαυμασίων Σου”. (Ο ύμνος αποδίδεται στον Άγιο Βασίλειο).
[2]. έσει/έση = β΄ πρόσωπο μέλλοντος του ρήματος ειμί.
[3]. Είναι γνωστό ότι η καταγωγή των Μακεδόνων φέρεται να είναι από τον Τημενίδη, τον τρισέγγονο του Ηρακλή και Βασιλέα του Άργους, γι αυτό ελέγοντο και Ηρακλείδες ή Τημενίδες ή Αργεάδες (Ηρόδοτος και Θουκυδίδης μαρτυρούσι). Οι δε Μολοσσοί, Βασιλείς της Ηπείρου, απ' όπου κατήγετο η μητέρα του Μεγαλέξανδρου Ολυμπιάδα (Μυρτάλη), φέρεται να κατάγονται από τους Μυρμιδόνες της Θεσσαλίας και ειδικότερα από τον γιό του Αχιλλέα Νεοπτόλεμο, Νεοπτόλεμος δε ονομαζόταν και ο πατέρας της Ολυμπιάδας( πολλές πηγές το μαρτυρούν)
[4]. Ο Λεωνίδας ο Ηπειρώτης, ήταν ο σοφός και ικανότατος παιδαγωγός της Ολυμπιάδας(Μυρτάλης), πριγκίπισσας των Μολοσσών στην πρωτεύουσα του Βασιλείου στην Πασσαρώνα, η οποία τον προσέλαβε και ως τον πρώτο παιδαγωγό του γιού τηςΑλέξανδρου στην Πέλλα. Ο Λεωνίδας, υπήρξε ο πρώτος και πολυ αποτελεσματικός παιδαγωγός του Αλέξανδρου από την ηλικία των 4 ετών έως την ηλικία των 13 ετών, οπότε την περαιτέρω μόρφωση του Αλέξανδρου την ανέλαβε ο Αριστοτέλης επί τριετία, έως την ηλικία των 16 ετών. Μετά τα 16 του χρόνια, ο Αλέξανδρος: Λαμβάνει μέρος στην εκστρατεία του πατέρα του σε Θράκη-Δαρδανέλια -Εύξεινο πόντο ΚΑΙ ορίζεται από τον Φίλιππο επίσημα Διάδοχος του Βασιλείου. Από αυτή τη θέση λαμβάνει μέρος και στην μάχη της Χαιρωνείας όπου, ως γνωστόν, και διακρίθηκε ως σημαντικός συντελεστής της νίκης.
[5]. Είναι γνωστό, ότι: (α). Τον 3ο π.Χ αιώνα έγινε η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στην Ελληνική γλώσσα (Αλεξανδρινή Κοινή) από τους εβδομήκοντα σοφούς Εβραίους επί Πτολεμαίων στην Αλεξάνδρεια που καθιερώθηκε με το σύμβολο (Ο'), κατά την Αρχαία Ελληνική αρίθμηση και (β). Τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην Ελληνική γλώσσα (επίσης Αλεξανδρινή Κοινή), όπως και όλη η Καινή Διαθήκη.

Αθήνα, Φεβρουάριος 2022
Δημήτριος Π. Τόρβας
Αντιστράτηγος ε.α/επίτιμος Διοικητής ΙΧης Μαραρχίας Πεζικού
Electronic Engineer – Msci in Op. Res. From Cranfield University (England).