Όλοι συμφωνούμε ότι το λίκνο της ζωής είναι η Οικογένεια, γιατί εξασφαλίζει την επιβίωση και την αρχική ανάπτυξη του ανθρώπινου όντος. Εμπειρικά και επιστημονικά, πλέον, είναι διαπιστωμένο ότι ο χαρακτήρας της προσωπικότητάς μας στο μέγιστο βαθμό διαπλάθεται στη νηπιακή και παιδική ηλικία και σχεδόν διατηρείται εφόρου ζωής.

Η οικογένεια είναι ζωντανός οργανισμός και η «ζωή» της εξαρτάται από τις  ρέουσες κοινωνικές συνθήκες και τις αξίες που ασπάζονται τα μέλη της. Απλές σκέψεις( όχι απλοϊκές) θα κατατεθούν και όχι, φυσικά, συνταγές.  Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι άνδρες είχαν την κυρίαρχη θέση, οι γυναίκες ζούσαν υποταγμένες, εξαρτημένες και θεωρούνταν κατώτερες.

Ήταν μια σχέση κυριαρχίας και υποταγής; Το ερώτημα, φυσικά. είναι ρητορικό. Ακόμη και εάν η γυναίκα ήταν η καρδιά και η ψυχή της οικογένειας, ο ρόλος ήταν κατώτερος από τον ρόλο του άνδρα. Δε δινόταν ιδιαίτερη  αξία στα συναισθήματα, στην καρδιά και στη ψυχή για τα ζητήματα της ζωής. Κυριαρχούσε η υποταγή.