Από την εποχή που ο homo sapiens έκανε τα πρώτα βήματά του επάνω στον Πλανήτη μας ένιωσε συναισθήματα δέους, απορίας και θαυμασμού, τα οποία απέδωσε σε τρομερούς «δράκους» ή θεότητες υπερβατικές, που κυβερνούσαν αυτόν, τον οποίο οι αρχαίοι πρόγονοί μας ονόμασαν Κόσμο, γιατί διαπίστωσαν να αναδύεται μια αρμονία και μια τάξη, η οποία τους πλημμύριζε με συναισθήματα αγαλλίασης και ευτυχίας.

Μάλιστα τίμησαν δυο θεούς, της τάξης και του χάους αντίστοιχα, στον ίδιο Ναό που έχτισαν στους Δελφούς, τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο. Διαισθάνθηκαν ότι μια ασύλληπτη νοητικά δύναμη, που ονόμασαν Λόγο, ρυθμίζει το Σύμπαν, η οποία εκδηλώνεται σε όλη τη Φύση ως αναδυόμενη ανείπωτη αρμονία που την απέδωσαν σε αυτό που ονόμασαν χρυσό λόγο (αναλογία). Τόσο ήταν το δέος που στράφηκαν στον συνάνθρωπό τους αναζητώντας την κοινή γνώση.