Λιτή, πλην όμως συνεκτική η μόλις πέντε παραγράφων δήλωση της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Χάγη. Η εστίαση της αφορά αποκλειστικά στην δέσμευση των συμμαχικών χωρών στην αύξηση των αμυντικών τους δαπανών, κάτι που δεν ξαφνιάζει όσους έχουν μελετήσει ή ασχοληθεί με τα «συμμαχικά», καθόσον τα τελευταία αρκετά έτη οι ΗΠΑ ήταν ξεκάθαρες στην τάση αυτή, και ζητούσαν διακριτά από όλους τους συμμάχους να αποδείξουν εμπράκτως την δέσμευση τους στην αύξηση των αμυντικών τους δαπανών πέραν του 2%, που έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι εξ αυτών ούτε αυτό δεν τηρούσαν.
Στην εισαγωγική παράγραφο γίνεται μνεία της δέσμευσης του άρθρου 5 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον ότι «επίθεση σε ένα κράτος μέλος σημαίνει επίθεση προς όλους». Προφανώς και δεν αναμένεται να γίνει αντιληπτή «εις το βάθος των αιώνων» η όποια κατανόνηση μέσω της (ρητορικής?) ερώτησης τι γίνεται αν η επίθεση εκδηλωθεί μεταξύ δύο κρατών μελών (σ.σ. Casus Belli Τουρκίας).
Οι δύο κύριες παράγραφοι, που ουσιαστικά προσδιορίζουν και το κύριο μήνυμα της στρατηγικής επικοινωνίας της υπόψη συνόδου, εστιάζουν στις αμυντικές δαπάνες και στις ιδιαίτερες συναφείς προβλέψεις αλλά και δεσμεύσεις των συμμάχων για την επόμενη δεκαετία.
Αφού λοιπόν γίνεται διακριτή αναφορά στην σε βάθος χρόνου απειλή που η Ρωσία παρουσιάζει για την Ευρω-Αντλαντική ασφάλεια, αλλά και στην υπαρκτή, διαχρονική και επίμονη τρομοκρατική απειλή, οι χώρες μέλη ανακοινώνουν την απόφαση και δέσμευση τους για επενδύσεις αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ, σε απαιτήσεις που πηγάζουν από τον αμυντικό σχεδιασμό της συμμαχίας αλλά και σε άλλες όμοιες που αφορούν ευρύτερα σε αμυντικές, αλλά και συσχετιζόμενες με την ασφάλεια δαπάνες μέχρι το 2035.
Οι υπόψη αμυντικές δαπάνες αφορούν σε δυνάμεις και δυνατότητες με την διαθεσιμότητα αυτών στο να είναι ετοιμοπόλεμες και αξιόμαχες ώστε να αποτρέπουν και αν χρειαστεί να εξασφαλίζουν τις τρείς κύριες αποστολές ήτοι την αποτροπή και συλλογική άμυνα, την πρόληψη και διαχείριση κρίσεων και τη συνεργατική ασφάλεια. Μάλιστα η δέσμευση για διάθεση του 5% του ΑΕΠ γίνεται σπαστά και με διακριτή διαθεση των πιστώσεων ως εξής: το 3.5% θα διατίθεται για την κάλυψη των αμυντικών απαιτήσεων ως αυτές έχουν κατανεμηθεί στους συμμάχους μέσω της διαδικασίας αμυντικής σχεδίασης (capability targets), με τους συμμάχους να αναλαμβάνουν την υποχρέωση δήλωσης συμμόρφωσης σε ετήσια βάση καταδεικνύοντας την πορεία τους προς την επίτευξη του στόχου. Σε ότι αφορά στο υπόλοιπο και έως το επιπλέον 1.5% του ΑΕΠ, οι σύμμαχοι θα διαθέτουν αυτό ώστε μεταξύ άλλων υποχρεώσεων να καλύπτουν απαιτήσεις προστασίας των κρισίμων υποδομών, της προστασίας των δικτύων, της εξασφάλισης της ετοιμότητας της πολιτικής προστασίας και της ανθεκτικότητας, της προώθησης της καινοτομίας, και της υποστήριξης της βάσης της αμυντικής βιομηχανίας. Η τελευταία αυτή υποχρέωση θα τεθεί υπό καθεστώς παρατήρησης το 2029 ώστε να διαπαιστωθεί η πορεία, η εξέλιξη και η επίτευξη των συναφών αποτελεσμάτων σε σχέση με το στρατηγικό περιβάλλον και των αναθεωρημένων στόχων των δυνατοτήτων (capability targets).
Άξιον προσοχής αποτελεί το γεγονός ότι γίνεται αναφορά ώστε οι σύμμαχοι επικουρικά, κατά μόνας και όχι συλλογικά, θα καλούνται να παρέξουν υποστήριξη στην Ουκρανία αναγνωρίζοντας ότι η ασφάλεια της Ουκρανίας συνεισφέρει σε αυτή των συμμάχων, υποστήριξη πάντως που θα προσμετράται στην πρόβλεψη του 5% (3.5+1.5) του ΑΕΠ για κάθε χώρα. Δηλαδή αν μια χώρα προσφέρει μέσα και δυνατότητες στην Ουκρανία αυτό θα προσμετράται στο ποσό δέσμευσης της αναφερομένης για την κάλυψη των υποχρεώσεων της συγκεκριμένης χώρας έναντι στο ΝΑΤΟ.
Τολμώ να προσθέσω ότι εδώ υφίσταται ημέτερη ευκαιρία αναβαθμίσεως, εθνικών δυνατοτήτων, μέσω διάθεσης προς την Ουκρανία αντίστοιχων τεχνολογικά παλαιοτέρων που σήμερα η χωρα μας κατέχει στο εθνικό της οπλοστάσιο.
Τέλος τίθεται πρόβλεψη για επαύξηση της διατλαντικής συνεργασίας αμυντικών εταιρειών ώστε και μέσω της αξιοποίησης της αναδυόμενης τεχνολογίας και υπό πνεύμα καινοτομίας να επιτεχθεί η προώθηση της συλλογικής ασφάλειας.
Στην ακροτελεύτια παράγραφο και κατά το πρωτόκολλο εκφράζονται φιλοφρονήσεις στην φιλοξενούσα την σύνοδο χώρα (Κάτω Χώρες) και ανακοινώνονται οι δύο επόμενες για τη φιλοξενία των επόμενων συνόδων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι και οι δύο είναι Βαλκανικές (Τουρκία 2026 και κατόπιν Αλβανία)