Η απόκτηση εξουσίας και πλούτου ή αντίστοιχων συμβόλων εξουσίας θεωρείται σήμερα το βασικό είδος συνδετικής κοινωνικής ουσίας. Αποδείχτηκε, όμως, δρόμος αδιέξοδος, γιατί αναπτύσσει τον ανταγωνισμό, τις έχθρες και τα μίση. Πάντοτε υπάρχουν μέλη της κοινωνίας, που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση και επιδιώκουν την ανατροπή, την οποία φοβούνται οι κατέχοντες.

Επίσης, ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τον φόβο με την απόκτηση γνώσεων. Η κοινωνία μας είναι κατακλυσμένη από μια ανεξέλεγκτη καταιγίδα πληροφοριών. «Η γνώση χάθηκε μέσα στις πληροφορίες και η σοφία χάθηκε μέσα στις γνώσεις». Οι πιο κρίσιμες, οικονομικής και τεχνικής φύσης, γνώσεις είναι κλειδαμπαρωμένες σε «τράπεζες», τις διαχειρίζονται κλειστά κυκλώματα, ενώ τα ευρύτατα κοινωνικά στρώματα είναι ελλιπέστατα ενημερωμένα.

Μια πολύ συγινητική αφήγηση του Γιώργου Κωφίδη Ταξίαρχου της ΠΑ και τ. Ανώτατου στελέχους του ΝΑΤΟ.

Τιμά τους προγόνους του και προβάλλει τους απανταχού πόντιους που υπέφεραν τα πάνδεινα, αλλά όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν, μεγαλούργησαν ξανά.

Η ιστορία βασίζεται σε ένα ξεχασμένο χαλί και αναδεικνύει ιστορικά κειμήλια της εποχής του.
Ο Ματθαίος Κωφίδης (22 Μαρτίου 1855 – 1921) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου. Εξελέγη μέλος της οθωμανικής βουλής σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές περιόδους από το 1908 ως το 1918. Το 1921 οδηγήθηκε στην αγχόνη, μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες προύχοντες του Πόντου, κατά τη διάρκεια των τουρκικών διώξεων του Μουσταφά Κεμάλ.
Γεννήθηκε στο χωριό Λυκάστ' της Κρώμνης επαρχίας Αργυρουπόλεως, στον Ανατολικό Πόντο. Βρέθηκε σύντομα στην Τραπεζούντα, όπου έγινε μέλος του μονοπωλίου καπνού.

Ο Ματθαίος Κωφίδης εξελέγη βουλευτής στο οθωμανικό κοινοβούλιο για το βιλαέτι της Τραπεζούντας, σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές περιόδους: 1908–1912, 1912–1914, και 1914–1918. Αρχικά συμμετείχε στις πρωτοβουλίες του κινήματος των Νεότουρκων, όπως και πολλοί άλλοι ορθόδοξοι χριστιανοί πολίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την ελπίδα ότι αυτό σεβόταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Όμως, σύντομα αντιλήφθηκε ότι ο απώτερος στόχος των Νεότουρκων ήταν η εξαπόλυση μαζικής εθνοκάθαρσης από τους Τούρκους με τη διενέργεια γενοκτονίας, η οποία και διαπράχθηκε κατά των ελληνικών πληθυσμών το χρονικό διάστημα εκείνο.

Ο Κωφίδης μάλιστα εκπροσωπούσε μία επαρχία που υπέφερε ιδιαίτερα από αυτές τις διώξεις και με τις πρωτοβουλίες του διαμαρτυρήθηκε έντονα και απαίτησε αυστηρές κυρώσεις για την παύση των ωμοτήτων που εκτελούνταν.Αργότερα το 1917 αντικατέστησε για ένα διάστημα τον μητροπολίτη Τραπεζούντας, Χρύσανθο στα μη θρησκευτικά του καθήκοντα.Το 1920, αρνήθηκε να συντελέσει στην οργάνωση ποντιακού αντάρτικου στην Τραπεζούντα, από τον φόβο ότι αυτό θα σήμαινε την πυρπόληση της πόλης από τις ένοπλες ομάδες του Μουσταφά Κεμάλ.

Εκτέλεση
Στα μέσα του 1921 με την έξαρση του κινήματος του Κεμάλ, όλος ο αρσενικός πληθυσμός της Τραπεζούντας εκτοπίστηκε στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας» και στάλθηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στο Ερζερούμ. Ο γιος του Κωφίδη, Γεώργιος, από τις κακουχίες αυτής της εκτόπισης αρρώστησε από φυματίωση και πέθανε στις αρχές του 1924. Το διάστημα εκείνο δημιουργήθηκαν και «Δικαστήρια Ανεξαρτησίας» από τον Κεμάλ στην Αμάσεια, τα οποία εκτέλεσαν με απαγχονισμό μεγάλο αριθμό σημαντικών προσωπικοτήτων του Ελληνισμού του Πόντου: κυρίως πολιτικούς, επιχειρηματίες και ιερωμένους. Από το θύματα υπήρξε και ο ίδιος ο Κωφίδης. Η κατηγορία που του αποδόθηκε ήταν ότι συμμετείχε στο κίνημα αυτονομίας του Πόντου.
Η εκτέλεση του Ματθαίου Κωφίδη εξόργισε τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Τραπεζούντας, καθώς ο ίδιος είχε αναπτύξει πολύ καλή συνεργασία και σχέσεις αλληλεγγύης με τους Μουσουλμάνους εκεί. Οι τελευταίοι, αντιδρώντας, αρνήθηκαν να υποδείξουν και άλλους Έλληνες «ύποπτους» στους κύκλους του Κεμάλ.

Εδώ το ηχοθέαμα της αφήγησης τιυ Γιώργου.

Τα Δεκεμβριανά 1944 είναι μία θλιβερή ιστορία, που συνέβη στην Αθήνα.

Καταγράφω απλώς την μαρτυρία μου δεν γράφω ιστορία. Καταθέτω τι είδε ένας μαθητής πριν γίνει 8 ετών. Όποιος θέλει μπορεί να γκουγκλάρει τη λέξη Δεκεμβριανά του 1944 και θα βρει με αρκετά αντικειμενικό τρόπο όσα συνέβησαν εκείνη την εποχή.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εμείς τα παιδιά, της εποχής εκείνης, ακούγαμε για την ύπαρξη διάφορων ομάδων που προσπαθούσαν να κάνουν αντίσταση κατά των Γερμανών. Τα ονόματα ήταν ΕΛΑΣ ,ΕΑΜ, ΕΠΟΝ,ΕΔΕΣ και Χ.
Για ΚΚΕ ιδέα δεν είχαμε! Λίγο πριν φύγουν οι Γερμανοί οι Αντιστασιακές Ομάδες είχαν κάνει έντονη την παρουσία τους. Έκαναν ξαφνικές επιθέσεις σε γερμανικές εγκαταστάσεις και έφευγαν. Οι Γερμανοί πάλι έκαναν μπλόκα και σκότωναν όσους μπορούσαν ανεξάρτητα εάν ήταν πραγματικά Αντιστασιακοί η φιλήσυχοι πολίτες.
Σε ένα τέτοιο μπλόκο λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών παραλίγο να σκοτωθεί και ο πατέρας μου που ερχόταν με ένα φίλο του από την Αθήνα στη Νέα Σμύρνη, όπου ήταν το σπίτι μας.
Όταν έφυγαν οι Γερμανοί οι Ελασίτες έσπευσαν να καταλάβουν όλες τις συνοικίες και το κέντρο της Αθήνας γιατί ήταν η πιο οργανωμένη Αντιστασιακή Οργάνωση. Αντί για την απελευθέρωση που περιμέναμε άρχισε μία άλλη ιδιόμορφη κατάσταση. Οι ελασίτες προσπάθησαν να επιβάλλουν ένα δικό τους καθεστώς. Τρομοκράτησαν τους πολίτες - νοικοκυραίους που δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε αυτό. Αν και ήθελαν και πάλι να ασχοληθούν με τις δουλειές τους. Αυτοί οι νοικοκυραίοι αποτελούσαν < το κόμμα >που είχε την πληθυσμιακή υπεροχή.
Αυτό που δεν υπολόγισαν όταν ξεκίνησαν τους αγώνες τους οι Ελασίτες για να καταλάβουν την Αθήνα. Όταν ήρθε η κυβέρνηση του Λιβάνου στην Αθήνα βρήκαν μια κατάσταση που δεν περίμεναν. Θυμάμαι την πρώτη ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου στο Σύνταγμα που διακήρυξε το πώς θα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί η Ελλάδα με ομόνοια και σύμπνοια. Οι παριστάμενοι από κάτω φώναζαν συνεχώς <λαοκρατία και όχι βασιλιά >και ο Παπανδρέου τους απάντησε <πιστεύομε και στην λαοκρατία αλλά την ευνομούμενη> ! Σχημάτισε κυβέρνηση στην οποία περιέλαβε έξι υπουργούς από την παράταξη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προκειμένου να επέλθει συμφιλίωση. Παράλληλα όμως ζήτησε να αφοπλιστούν οι ομάδες του ΕΛΑΣ, οι οποίες είχαν εγκατασταθεί στις διάφορες συνοικίες και τρομοκρατούσαν τους πολίτες.
Στη Νέα Σμύρνη αρχηγείο του ΕΛΑΣ ήταν 50 μέτρα από το σπίτι μου στον ίδιο δρόμο. Κάθε μεσημέρι μία ομάδα κυριών συνοδευόμενη από ένοπλο Ελασίτη έπαιρνε τα σπίτια πόρτα-πόρτα, έμπαινε κατευθείαν μέσα στην κουζίνα και κοίταζε να δει τι μαγειρεύουμε και πόσο φαγητό είχαμε. Στη συνέχεια ζητούσαν να πάρουν το μισό τσουκάλι. Ό,τι και να τους έλεγε η μητέρα μου το ότι είχε, τρία παιδιά, να θρέψει έπεφτε στο βρόντο.
Όπως είναι ευνόητο αυτό δυσαρέστησε πάρα πολύ κόσμο που δεν έβλεπε τους Ελασίτες ως απελευθερωτές αλλά ως νέους κατακτητές. Από την άλλη πλευρά οι Ελασιτες νόμιζαν ότι ήταν κυρίαρχοι και ήθελα να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Όποιος αντιστέκονταν δεν ξυπνούσε την άλλη μέρα στο σπίτι του. Ένας από αυτούς ήταν και ο Κυριακόπουλος πατέρας του Γιάννη του γνωστού σκιτσογράφου ΚΥΡ, που τον σκότωσαν.
Σε αυτό το κλίμα οι Ελασίτες αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα, παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου και στις τρεις Δεκεμβρίου του 1944 οργάνωσαν μία πραγματική λαοθάλασσα- συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Από το πρωί εκείνης της ημέρας βλέπαμε να περνάνε χιλιάδες κόσμου πάνω από την πλατεία της Νέας Σμύρνης και κατέβαιναν προς τα κάτω προς τη Λεωφόρο Συγγρού για να συγκεντρωθούν στο Σύνταγμα. Τέτοια λαοθάλασσα έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Με κόκκινες σημαίες και το σφυροδρέπανο και τις υψωμένες γροθιές φωνάζοντας συνθήματα και τραγουδώντας. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι ορισμένοι απ’ αυτούς έδειχναν διάφορα σπίτια και έλεγαν αυτό θα γίνει δικό μου, όχι το άλλο θα γίνει δικό σου και τσακωνόντουσαν για το ποιος θα πάρει, με την επικράτηση του ΕΛΑΣ, τα σπίτια των νοικοκυραίων. Εμένα δεν με ένοιαζε γιατί μέναμε με ενοίκιο !!
Ο κόσμος όμως είχε αρχίσει να κουμπώνεται και μάλιστα πολύ σφιχτά. Εκείνο το βράδυ στο Σύνταγμα έγινε χαμός. Έπεσαν πυροβολισμοί και από τις δύο μεριές με πρώτη μάλλον την αστυνομία του Έβερτ. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν αρκετές δεκάδες ενώ πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν. Έτσι άρχισε ο πρώτος γύρος που έμελλε να κρατήσει ένα μήνα. Οι Ελασίτες στη συνέχεια κατέλυσαν το υποτυπώδες Κράτος, καταλαμβάνοντας με επίθεση όλα τα Αστυνομικά Τμήματα των περιοχών της Αθήνας. Εμείς τα παιδιά ήμασταν τόσο συνηθισμένα στον πόλεμο που περνούσαμε ανάμεσα από το Αστυνομικό Τμήμα και τους παρατεταγμένους Ελασιτες. Έπεφταν αραιοί πυροβολισμοί και από τα δύο μέρη γυρνώντας από τα Γαλλικά στο σπίτι μας μαζί με την αδερφή μου.
Εκείνο το ίδιο βράδυ οι Ελασίτες κατέλαβαν το Αστυνομικό Τμήμα και επικράτησαν πλήρως στην περιοχή μας. Ύστερα από τις στερήσεις της κατοχής ,που δεν θέλω καν να τις θυμάμαι, ήρθε μία καινούργια στέρηση ακριβώς επάνω στην Ελπίδα ότι όλα θα αλλάξουν. Ποιος να βγει από το σπίτι του και τι να βρει να πάρει.!!
Τότε επενέβησαν οι Άγγλοι με επικεφαλής τον στρατηγό Σκόμπυ. Τους είχε καλέσει βέβαια η Ελληνική Κυβέρνηση γιατί στη συμφωνία της Μόσχας μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Αγγλίας είχε συμφωνηθεί ότι η Ελλάδα θα ανήκε στη Δυτική σφαίρα επιρροής, κάτι που δεν ήξεραν οι Ελασιτες.
Από το παράθυρο της κουζίνας του σπιτιού μας έβλεπα όλες τις οδομαχίες που γίνονταν στην περιοχή μας. Είδα τεθωρακισμένο που με δύο βολές γκρέμισε τα οδοφράγματα που είχαν στήσει οι Ελασίτες, ενώ πάνοπλοι Ινδοί στρατιώτες, ειδικοί σε οδομαχίες, άρχισαν από γειτονιά σε γειτονιά και από δρόμο σε δρόμο να κάνουν εκκαθάριση. Δεν το κρύβω ότι εμείς βλέπαμε τους Άγγλους στρατιώτες σαν ελευθερωτές. Άλλο τι γράφει σήμερα η ιστορία !! Εντούτοις το αίμα το ελληνικό δεν μας άρεσε να χύνεται. Όταν ένας Ινδός στρατιώτης πλησίασε τη γωνία που ήταν ταμπουρωμένος ένας Ελασίτης και πήγαινε να τον καθαρίσει, βγήκε ο πατέρας μου και του φώναξε από το μπαλκόνι της κουζίνας <κρύψου> με κίνδυνο να φάει καμιά σφαίρα. Μέσα μας υπήρχαν αντιφατικά συναισθήματα και δεν θέλαμε να σκοτώνονται Έλληνες, ενώ θέλαμε να ελευθερωθούμε για να δούμε μία άσπρη μέρα.
Η Νέα Σμύρνη ήταν μία από τις πρώτες περιοχές που εκκαθαρίστηκε από τους Ελασίτες. Οι Άγγλοι είχαν εγκαταστήσει στο Φαληρικό Δέλτα μία τεράστια αγορά υπαίθρια .Θυμάμαι με πόσες προφυλάξεις φτάσαμε μέχρι εκεί, μαζί με τον πατέρα μου και ψωνίσαμε με τα κατοχικά μας λεφτά σε πολύ φθηνές τιμές χιλιάδες πράγματα που δεν είχαμε δει καθόλου ,εμείς οι μικρότεροι, στη ζωή μας. Κυρίως βέβαια σοκολάτες, μπανάνες, ειδικά τυριά, γάλατα και κονσέρβες όλων των ειδών. Ήταν η πρώτη εικόνα της αφθονίας που είδα στη ζωή μου!
Τις επόμενες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα συνεχίστηκαν οι οδομαχίες μέχρι να καθαριστεί όλη η Αθήνα. Αρκετές μέρες περνούσαν πάνω από το σπίτι μας πυρακτωμένες οβίδες του Βρετανικού στόλου που βομβάρδιζαν την περιοχή της Καισαριανής, στην οποία είχαν συγκεντρωθεί και τα περισσότερα στρατεύματα του ΕΛΑΣ. Είχαμε όμως τόσο εξοικειωθεί που δεν δίναμε σημασία απλώς τις μετρούσαμε.
Στις αρχές του Γενάρη οι Ελασίτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και αποχώρησαν από την περιοχή της Αθήνας. Ήταν μία ανάπαυλα ενάμιση περίπου έτος πριν αρχίσει ο δεύτερος γύρος. Άρχισε νέος πόλεμος που συμμοριτοπόλεμο τον έλεγαν οι μεν και εμφύλιο οι δε, που κράτησε από 1946 μέχρι το 1949. Το τεράστιο χάσμα που δημιούργησε ο διχασμός των Δεκεμβριανών είχε τρομερές συνέπειες για την Ελλάδα μας. Χιλιάδες κόσμου βρήκαν το θάνατο ή έμειναν ανάπηροι, ερήμωσε η ύπαιθρος και η Ελλάδα δεν μπόρεσε να σταθεί στο πλευρό των νικητών οπως της άξιζε και να πάρει αυτά που της είχαν υποσχεθεί.
Έτσι μάθαμε πόσο στοιχίζει η διχόνοια !! Έπρεπε να φτάσει το 1974 για να ξεχαστούν τα μίση και να επέλθει προσέγγιση.

*Ο Γρηγόρης Σταφυλίδης είναι αντιπτέραρχος (Μ) ε.α. επίτιμος Δ/Γκλάδου/ΓΕΑ