200 χρόνια μετά το 1821 ο ελληνισμός βρίσκεται και πάλι σε κρίσιμο σταυροδρόμι. 
Όλοι μας επιθυμούμε να είμαστε ευτυχισμένοι σε όλη μας τη ζωή. Η ευτυχία είναι ένα από τα σημαντικά αγαθά. Ίσως το πιο σημαντικό. Ο καθένας μας θα ήθελε να είναι ευτυχισμένος πάντοτε. Δύσκολα όμως μπορεί να προσδιοριστεί η έννοια της ευτυχίας και προπαντός πιο δύσκολα επιτυγχάνεται από όλους. Τι είναι, όμως ευτυχία; Πως προσδιορίζεται; Είναι κάτι που μας χαρίζεται! Πως αποχτιέται; Είναι κάτι προσωπικό ή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες! Η τύχη ποιον ρόλο παίζει; Ρυθμίζεται σε κάποιο βαθμό; Ποιου είδους ευτυχία είναι η καλύτερη; Τι είδους άνθρωποι είναι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι! Πολλά και αναπάντητα τα ερωτήματα. Μιλάμε φυσικά για μια παρούσα στη ζωή μας ευτυχία και όχι για μια μελλοντική, σε άλλον Κόσμο μεταφυσικό.
Η συνέχεια PDF
* Ο Δημήτρης Μπάκας ...
ΜίΟ Αρχιμήδης πριν χιλιάδες χρόνια, διατύπωσε την φράση: «δος μοι πα στω και τα γαν κινήσω» που σημαίνει «δώσε μου που να σταθώ και τη γη θα κινήσω». Κατά μία έννοια, η σημασία της ιστορικής αυτής φράσης εστιάζει στο γεγονός ότι για την επίτευξη μεγάλων στόχων, όπως είναι για παράδειγμα η επιτυχία διμερών ή πολυμερών Συνομιλιών μεταξύ Κρατών, απαιτείται να υπάρξει κατάλληλα «προετοιμασμένο έδαφος». Στη διαδικασία αυτή της προετοιμασίας του «πρόσφορου εδάφους» για να καρποφορήσουν οι Συνομιλίες, έχει αποδειχθεί η αναγκαιότητα και η χρησιμότητα των κοινά αποδεκτών «έντιμων διαμεσολαβητών». Αυτοί λειτουργούν στις Συνομιλίες όπως ο καταλύτης στις χημικές ενώσεις. Μία χώρα που έχει καταξιωθεί σε ρόλο διαμεσολαβητή είναι η Ελβετία.
Η συνέχεια PDF
* Ο αντιπτέραρχος (Ι)εα Ιωάννης Αναστασάκης είναι στρατηγικός αναλυτής για την περιφερειακή Ασφάλεια και συνεργάζεται με διεθνή Ιδρύματα σε Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι Chair.GCSP Athens A.H., καθώς επίσης Γραμματέας του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (ΣΑΣΙ).
Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 1992: Μία μαύρη Πέμπτη βαμμένη με …κόκκινο χρώμα.
Υπάρχουν μαύρες ημέρες; Και βέβαια υπάρχουν.
Ή, πιο ακριβέστερα, είθισται μεταφορικά να αποκαλούνται με αυτόν τον χαρακτηρισμό, οι ημέρες που συνέβη κάποιο δυσάρεστο γεγονός. Καθ΄ υπερβολή θα πει κάποιος. Πολλές φορές, ίσως και ναι. Όμως, από τις αποκαλούμενες μαύρες ημέρες, οι πιο θλιβερές είναι αυτές που βάφονται με …κόκκινο χρώμα.
Είναι αυτές που δικαίως αποκαλούνται με αυτό τον χαρακτηρισμό, καθότι, οποιοδήποτε άλλο χρώμα, ναι μεν είναι ορατό από τα μάτια, αλλά, όχι από τον εγκέφαλο και την ψυχή.
Μία σύγχρονη ιστορικός, από χώρα της Καραϊβικής, διατείνεται, «. . .το χειρότερο πράγμα που αντιμετωπίζει ένα θύμα σεξουαλικής βίας είναι το αίσθημα της ντροπής, η αίσθηση, δηλαδή, που έχει το θύμα ότι κάτι έχει κάνει λάθος». Έχει δε τη βεβαιότητα, ότι «. . .αν οι άνθρωποι μιλήσουν γι’ αυτά τα θέματα στον δημόσιο διάλογο τότε θα υπάρξουν μόνιμες σωστές αλλαγές». Αυτό δε που την εντυπωσιάζει περισσότερο είναι, ότι «. . .τα θύματα σεξουαλικής βίας, πραγματικά επουλώνουν τα τραύματά τους, εξαλείφοντας το αίσθημα της ντροπής και μετατρέποντας την πληγή σε κάτι θετικό». Χμμμ!Βίας ο Πριηνεύς: Άκουγε πολλά, μίλα την ώρα που πρέπει.
Θαλής o Μιλήσιος: Καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται.
Κλεόβουλος ο Λίνδιος: Το μέτρο είναι άριστο.
Περίανδρος ο Κορίνθιος: Οι ηδονές είναι θνητές, οι αρετές αθάνατες.
Πιττακός ο Μυτιληναίος: Με την ανάγκη δεν τα βάζουν ούτε οι θεοί.
Σωκράτης: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Ουδείς εκών κακός.
Θουκυδίδης: Δύο τα εναντιότατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν.
Πλάτων: Άγνοια, η ρίζα και ο μίσχος όλου του κακού.
Αριστοτέλης: Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.
